Lipiec 2013

Gdy w Egipcie powstawały pierwsze piramidy na ziemiach polskich rozwijała się kultura ceramiki sznurowej. Nazwę ugrupowanie to zawdzięcza charakterystycznemu zdobieniu naczyń za pomocą odcisków sznura. Okres ten należy do najlepiej poznawanych wycinków dziejów ziemi lubaczowskiej. Znaczny wpływ na to miały badania archeologiczne prowadzone w końcu lat 50. ubiegłego wieku w Kotlinie Narola. Przebadano wówczas cmentarzyska w Brzezinkach, Lipiu i Łukawicy. Pod nasypami kurhanowymi odkryto wówczas mogiły zawierające charakterystyczne dla tej kultury naczynia gliniane oraz kamienne topory, krzemienne siekiery i inne wykonane z tego surowca narzędzia. Część naczyń pochodzących z grobów kultury ceramiki sznurowej w swojej stylistyce i formie nawiązuje do ceramiki używanej nad środkowym Dniestrem. Najprawdopodobniej na przełomie XXVI i XXV w. p.n.e na terenach południowej Lubelszczyzny i północnego Podkarpacia pojawiła się ludność przybyła ze wschodu. Sprzyjał temu zanik na Wołyniu i Podolu konkurującej z nimi kultury amfor kulistych, której plemiona skutecznie uniemożliwiały kontakty grup kultur z ceramiką sznurową. Egzystencja lokalnych grup i wschodnich przybyszy miała zapewne pokojowy charakter, a mieszane zespoły grobowe o cechach lokalnych i środkowodnieprzańskich mogą świadczyć nawet o związkach małżeńskich zawieranych przez ludność obydwu ugrupowań (J. Machnik, J. Bagińska, W. Koman, Neolityczne kurhany na Grzędzie Sokalskiej w świetle badań archeologicznych w latach 1988-2006, Kraków 2009 s. 259-260). 
Z tymi wydarzeniami ściśle powiązany jest  odkryty przypadkowo  w 1996 r. w Młodowie zbiór naczyń oraz narzędzi krzemiennych i kamiennych. O przynależności kulturowej znaleziska świadczą przede wszystkim naczynia glinie - klepsydrowate puchary o wypukłym dnie, bogato zdobione na całej powierzchni ornamentem rytym, nacinanym i nakłuwanym oraz tworzonym przy pomocy odcisków sznura (A. Pilch, Odkrycie stanowiska kultury środkowodnieprzańskiej w Młodowie, gm. Lubaczów, Rocznik Lubaczowski, t. VII (1997), s. 7).  Formy te charakterystyczne są dla wspominanej już kultury środkowodnieprzańskiej  Jest to prawdopodobnie pozostałość pochówku przedstawiciela grupy znad środkowego Dniepru. Być może on i  jego towarzysze prowadzili w połowie III tysiąclecia przed Chrystusem zwiad przed przybyciem większej ilości osadników lub w poszukiwaniu dogodnych pastwisk przebyli ponad 400 km i osiedlili się w rejonie Lubaczowa.